Sociaal zijn tijdens het gamen

Games worden dagelijks meer gehyped. Natuurlijk is hiervoor een makkelijke verklaring. Nadat Nintendo het gat in de markt zag werd gamen ineens populair. Oké, eerder gebeurde dat natuurlijk met Playstation. Voordat de toegankelijke Playstation werd gelanceerd waren gamers rare nerds die dag en nacht op een zolderkamertje opgesloten zaten en het daglicht wekenlang niet zagen. Toen lag het aantal gamers laag. Met de Playstation kwam een ander type gamer. Een soort hybride van deze übernerds enerzijds en een socialer persoon anderzijds. Eigenlijk nog steeds een stelletje losers, maar dat maakt niet uit. Nadat ook de hybride vrouwen, kinderen en partygamers gevangen waren door de Wii. EN natuurlijk de mensen die maar stoer wilden blijven, maar eigenlijk altijd al wilden gamen, die moesten er nu toch aan geloven om Call of Duty te proberen op een console. Totdat de social games groot werden.

Social gaming is eigenlijk niets meer dan gamen op sociale netwerken als Facebook: FarmVille enzo. Social gaming, heeft samen met mobile gaming een ander slag volk aangetrokken. Mensen die zeg maar altijd gingen lachen om gamers. ‘Stoere’ mensen. Over hoe triest ze waren en ze strooiden graag met het ‘jij hebt geen leven’ fenomeen. Je weet wel, die mensen die NOOIT zouden gamen. Omdat het kinderachtig was, of omdat hun vrienden het niet deden. Of omdat ze liever Jersey Shore wilden kijken (Condescending Wonka). Nu ‘gamen’ ze wel. Want het is cool en op Facebook zie ik al m’n vrienden gamen. Het verschil tussen deze ‘volkeren’, om nog maar lekker te blijven overdrijven en generaliseren, is dat de één het speelt vanuit een passie. De ander speelt het om tijd te doden. De één weet alles om de game heen. De ander speelt het even op de wc, voor het wachten op een tandartsafspraak of zelfs lekker asociaal tijdens een gesprek. Het is een verschil tussen hardcore en casual gaming, al is de vraag wat je verstaat onder ‘gamen’ natuurlijk.

Allemaal leuk en aardig en er is op zich niks mis mee, maar er zit toch een keerzijde aan. Ontwikkelaars richten zich, mede door uitgevers, natuurlijk direct op grote markten. Dat vertraagt ontwikkeling in de ‘hardcore’ games. Met hardcore bedoel ik niet hardcore van hardcore, maar zelfs ‘casuals’ als Call of Duty noem ik daar even bij. Veel ontwikkelaars richten zich ineens voor een deel op deze groep gamers en net als bij Nintendo is dat op korte termijn goud geld verdienen, maar is dat wel goed doordacht? Cijfers laten zien dat de groei gigantisch is, maar toch verwacht ik dat deze nieuwe gamers maar even met de hype mee blijven gaan. Tot op een punt dat er honderden miljoenen in vele games zijn geïnvesteerd die in 2013 uit moeten komen, en dat de ontwikkelaars er ineens achter komen dat de hype gestopt is. Dag geld. De markt stort dan denk ik voor een deel in, waardoor er weer een bepaalde kleine groep gamers zal zijn die nog games afnemen bij 10% van de huidige ontwikkelaars. Nee, ik heb er geen vertrouwen in. Maar ook geen verstand van…

Hoe kijken jullie aan tegen social gaming of gamers? Is het hier om te blijven of is het een rage die we volgend jaar al veel minder zien?

Advertenties

2 gedachtes over “Sociaal zijn tijdens het gamen

  1. “Met de Playstation kwam een ander type gamer. Een soort hybride van deze übernerds enerzijds en een socialer persoon anderzijds.”

    Dat moet Nintendo zijn in plaats van PlayStation?

    Like

    1. Nee. De Playstation maakte games toegankelijk voor de massa. Niet alleen met diehard games van consoles daarvoor. Nintendo maakte met de Wii games zo toegankelijk dat het eigenlijk geen games meer zijn 😉

      Like

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s