De magiër van Kingdoms of Amalur: Reckoning

Ik ben Ubiy, een sterveling die na het sterven door een Gnoomse wetenschapper weer opgewerkt wordt. Ik ben een ‘Sage’. Magie is mijn sterkste punt. Het liefst van een midden-afstand of grote afstand. Sterker nog, ik ben bijna het meest magische wezen van Amalur.  Met mijn Chakrams, Lightning Crossbow en mijn Hexweave outfit maak ik het de Gnomen, Thuatha, Kobolds, gigantische trollen, vliegende Sprites en hun champions en allemaal andere mietjes, wurmen en ballen gehakt moeilijk. Waar de f heb ik het over?

Kingdoms of Amalur: Reckoning. De titel heeft het natuurlijk al verraden, maar daar gaat deze review over. Een beetje laat, maar dat maakt niet uit. Mensen die hem nog niet gekocht hebben, kopen hem hierna hopelijk toch. Ik zal het kort houden. Het is een kleurrijke wereld, dat gekke Amalur. Nadat je gewekt bent, kom je een Fateweaver tegen die vertelt dat jij ‘Fateless’ bent. Iedereen heeft een lot, maar door jouw dood heb jij die niet meer. Dat willen je tegenstanders, de Tuatha, naar hun kant trekken om over de wereld te heersen. Jij kan het lot veranderen, dus verander je je naam, je personage en kan je gedurende het spel levelen en skills aan de Fateless toewijzen. Kies je voor Might (fighter), Finesse (rogue) of Sorcery (mage)? Afhankelijk van de puntentoewijzing kan je kiezen voor een ‘Destiny’. Een destiny zorgt voor flinke bonussen en zorgt ervoor wat je wel of niet kunt dragen. Je eerste wapen gebruik je met square (PS3), je tweede wapen gebruik  je met triangle. Jij maakt de combinatie en jij bepaalt dus volledig wat voor soort speler je wilt zijn. Qua kleding kan je ook nog eens combo bonussen krijgen door kleding van soortgelijke stoffen of krachten te dragen. Het maakt in ieder geval heel erg veel uit wat je draagt, bij welke tegenstander. Het vette aan het combat systeem is dat het eigenlijk heel erg simpel is, maar dat de aanvallen super bruut zijn. Zo kan ik met mijn chakrams (twee vliegende cirkel die in mijn geval in vuur en vlam staan) cirkels om mij heen slaan, de grond onder mijn tegenstanders in de fik steken en jongleren met de kleine midget gnomes. Ieder wapen heeft zo zijn eigen combo’s die met verschillende timing uitgevoerd kunnen worden. Als ik meer op might zou gaan, zou ik bijvoorbeeld gigantische zwaarden kunnen gebruiken, terwijl de finesse meer op kruisbogen sceptres valt. Een magische staf is voor mij dan weer te langzaam. Daar hou ik niet van. Daarnaast kan ik als Sage mijzelf heel veel healen met magie en op een super toffe manier tig vijanden in de fik steken. Ik hou van vuur. Al sinds ik vroeger in vriendenboekjes schreef dat mijn hobby het kijken naar open haarden was (sick!). Een pyromaan  ben ik niet, maar in games zet ik graag alles in de fik. Bij The Sims was dat ongepast, nu is het mijn stijl in het Koninkrijk der Amaluren.

Gedurende het verhaal kom je langs heel veel wezens, grote steden en stammen (zoals Fae, Gnomes). Er zijn genoeg verschillende omgevingen om je zeker honderd uur mee zoet te houden. Het hoofdverhaal is interessant en komt eigenlijk gewoon neer op het verslaan van de Tuatha, maar dan met leuke twistjes en boss fights. De side-quests zijn alleen heel veel toffer. Het zijn er enorm veel en er zitten hele interessante quests bij die die 100 uur nog veel meer uitbreiden. Geheimen ontrafelen, mini-puzzels oplossen, ratten bezeken, moorden plegen, mensen terugvinden, zo awesome zijn als Ubiy. Nee, het zijn heel veel verschillende quests, waarvan ik het plezier niet ga verpesten. Af en toe krijg je te maken met groepen reizigers waar een mage in zit en die kunnen het je nog knap lastig maken. Tot nu toe ben ik vaker doodgegaan door dit soort groepjes dan door de eigenlijke eindbazen van de game. 

Zo zo, dat is positief! Klopt, ik vind het dan ook een enorme toffe game. Natuurlijk heeft het ook zijn minpunten. De graphics zijn  niet zoals de andere games van tegenwoordig. Uniek, maar niet heel mooi. De besturing laat af en toe wat te wensen over, omdat je door het combat systeem een klein beetje gelimiteerd bent (échte combo’s  á la beat ‘em ups zijn niet mogelijk) en omdat ik best vaak in stukken grond ben blijven hangen. Daarnaast is het spel op ‘Hard’ nog steeds best makkelijk. Een aantal tegenstanders, zoals een soort van levende bomen, zijn nog steeds ziek om te verslaan, maar die hoef je bijna nooit voor een quest te doden. Ook vind ik het jammer dat de keuze van je lot weinig invloed heeft op het verdere verloop van de game. Het is niet zo dat je andere missies krijgt als Mage of dat je tegenstanders veranderen.

+ Fantastische omgeving

+ Alle vrijheid in het kiezen van je lot

+ VUUR!

+ Gegarandeerd 100+ uren aan gameplay

+ Vijandige mages zijn wél uitdagend

+ Hele toffe wapens

– Het wordt nooit echt moeilijk genoeg om te blijven hangen

– Graphics lopen iets achter

– Lot maakt geen verschil in het verhaal/tegenstanders

De pluspunten zijn zoveel sterker dan de minpunten dat ik iedereen deze game aanbeveel. Het is toegankelijk genoeg in gameplay en verhaal voor beginners en het is divers genoeg om hardcore gamers honderd uur mee zoet te houden. De wapens zijn voor iedereen bruut en wie geeft er in deze tijd nog om graphics? KoA:R fans, wat ben ik nog vergeten?!?!?! 

[8]

Advertenties

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s