De veertienjarige volwassene. Of andersom?

Eigenlijk ben ik ook maar een jongen van veertien. Gek, he? Als je nu denkt van “waar heeft hij het nou weer over?”, dan moet ik je helaas teleurstellen, maar opvrolijken tegelijk. Een échte kenner weet natuurlijk dat ik 21  ben, of ergens in die richting. Ik wil je in ieder geval waarschuwen voor een gek verhaal. 

Dit jaar ben ik dan ‘eindelijk’ biologisch volwassen geworden. Geen schoolkind meer, geen puber, geen adolescent, nee, volwassen. Grappig eigenlijk als ik er zo over nadenk. Als ik op mijn veertiende keek naar wat oudere jeugd of jongvolwassenen, vond ik dat altijd heel wat. Ze zagen er allemaal zo oud uit, zo zelfstandig. Nu heb ik zelf deze respectabele leeftijd gehaald en kijk ik eigenlijk nog precies zo naar mensen van mijn leeftijd. “Hoe oud ben jij eigenlijk”, zou ik dan kunnen vragen. Waarop de ander antwoordt: “23”. Zó! Dat is vaak mijn eerste gedachte, totdat ik erachter kom dat ik eigenlijk net wat minder oud ben. Zelf moet ik er om lachen. Het is natuurlijk hartstikke gek, maar daar kan ik zelf weinig aan veranderen.

Het is dan ook zeker niet dat ik écht helemaal begrijp waarom ik zo denk. Sterker nog, ik weet niet eens of anderen dit gevoel ook hebben. Ik mag toch hopen van wel. De psychologie erachter zou ik in ieder geval super interessant vinden. Komt het omdat ik na de verhuizing naar mijn huidige woning (toen ik veertien was) mijn kamer qua spullen gelijk heb gehouden? Komt het omdat ik ‘nog steeds’ thuis woon? Komt het omdat ik nog steeds hard kan lachen om de meest slechte grappen uit kinderprogramma’s als Spongebob en iCarly? Of moet ik het meer aan de kant bekijken van mijn relationele ervaring, het feit dat ik nooit heb gerookt of vrijwel nooit alcohol drink of dat ik mij kinderlijk hou met games? Of omdat ik al van jongs af aan in dezelfde vriendengroep zit? Het is denk ik een combinatie van alles wat hierboven staat en omdat ik naar mijn idee nooit echt heb ‘gepuberd’, zoals ze dat zo mooi weten te brengen. Daarmee probeer ik mijzelf niet op te hemelen, want het heeft natuurlijk ook een hoog saaiheidsgehalte. Ik voelde gewoon nooit de drang om mij niet aan de regels te houden. Dan vraag ik mij heel erg af: als je niet pubert (biologisch gezien natuurlijk wel, lol!), kan je dan ook niet naar de volgende levensfase? Ben ik daarom blijven haken op die veertienjarige leeftijd? Of slaap je al door mijn saaie verhaal of door mij?

Natuurlijk is het allemaal wat overdreven, maar het gevoel is er zeker. Ik kan prima meekomen met alle veranderingen die om me heen gebeuren. Ik heb dan denk ik ook maar het geluk dat ik enorm serieus overkom, waardoor ik niet alle moeite moet doen om dit te verzwijgen, voor zover dat nodig is. Dat betekent natuurlijk niet dat het altijd even makkelijk is. Ik praat er nu ook over, dus verzwijgen doe ik eigenlijk niet.

Laten we concluderen dat ik eigenlijk gewoon volwassen ben, maar dat ik nog altijd goed kan genieten van alles van zeven jaar geleden. Er is wat kennis bijgekomen, wat reiservaring en de durf om meer dingen te ondernemen. Maar dat zal voor de meesten wel gelden. Ik hoop in ieder geval dat je er wat mee kan! Al moet ik ook wel een beetje toegeven dat ik zelf zo iets heb van, waarom vertel ik dit eigenlijk? Aan de andere kant kan ik het later lekker zelf teruglezen. Als ik écht volwassen ben.

Advertenties

3 gedachtes over “De veertienjarige volwassene. Of andersom?

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s