De eerste indruk: Deus Ex

Een eerste indruk vormen over iets of iemand kan enorm lastig zijn. Zeker als je de werkelijkheid eruit wil halen.  Zolang je niet je uiterste best doet om die eerste indruk te veranderen, zal het ook niet veranderen. Dit kan zowel de positieve als negatieve kant opgaan. Daarom een kort verhaal over eerste indrukken.

Je kent het wel. Op straat loopt een zeker persoon en je weet niet of het nou een man of een vrouw is. Oké, hij of zij is misschien psychologisch gezien duidelijk een man of een vrouw, maar om er echt achter te komen hoe dit biologisch zit moet je wat verder gaan. Hoe awkward je dit wil maken is aan jou. Al denk ik dat het in dit verhaal beter is om gewoon te accepteren dat je de werkelijkheid nooit zul kennen. Weinig twijfel bestaat tussen het uiterlijk. Dat is immers subjectief. Vind jij iemand dik of dun? Vind jij iemand lelijk of mooi? Ziek of grappig? Interessant of oninteressant? Geen idee? Blijf dan lang genoeg bij deze persoon om erachter te komen. Dit hoeft niet zo awkward te zijn als in het vorige geval. Komt niets van dit je bekend voor? Vreemd, maar dan hier een voorbeeld.

Zo ook bij Deus Ex: Human Revolution. Excuses voor deze bizar slechte brug. Bijna een jaar geleden kocht ik deze game voor bijna niets. Na anderhalf uur heb ik de disc eruit gehaald om nooit meer in Playstation te drukken. Althans, dat dacht ik. Ik kocht hem met de overtuiging dat ik één van de toppers van 2011 zou kopen. Ik heb enorm veel vertrouwen in Square Enix, de toekomst als concept spreekt mij aan en de graphics waren geweldig. Ik speelde in mijn kamer van acht vierkante meter met een televisie op de grond en zittend op mijn zwakke bed. Precies die situatie voelde ik toen ik de game speelde. Het was enorm traag en schieten was geen bal aan en ik begreep niets van het verhaal. Je begint in een soort van fabriek en ik had echt zoiets van: waarom ben ik hier? Toen deed ik hem dus uit. Honderden games gespeeld en ik had nog nooit een game niet uitgespeeld.

Untitled-4

Een aantal weken geleden zag ik de disc weer liggen. Ik had ergens gelezen hoe tof Deus Ex was en las dat je het moet spelen als Metal Gear Solid. Stealthy dus. Na een playthrough van zo’n 20 uur zag ik de credits. Ik had geen enkele kill gemaakt en ik had helaas wel een alarm af laten gaan zonder dat ik het door had. Nu begreep ik het. Na nog eens goed de tijd te nemen om mijn eerste indruk te veranderen, kwam ik erachter dat ik helemaal niet moest schieten. Het kan wel, maar het is zoveel leuker om mensen te ontwijken dan ze te vermoorden. Dat geeft een veel betere kick. Hoe tof.

Zo werd mijn eerste game die ik niet uitspeelde ineens één van mijn favoriete games. Niet alleen het verhaal was erg sterk, ook het sneaken en boss fights waren enorm vet. Je zult van begin af aan goed moeten opletten op waar je vaardigheidspunten voor inzet.  Dat is namelijk voor deze boss fights het verschil tussen halen en falen. Iedereen die deze game nog niet heeft en op zoek is naar een unieke game als tussendoortje, haal hem uit de budgetbak en je zult er minstens 40 uur mee zoet zijn. Net als de man/vrouw moeilijkheden, zal je dit bij games waarschijnlijk maar één op de honderden keren gebeuren, maar als de werkelijkheid dan toch positief uitvalt weet je wat je moet doen. Ik durf (!) zelfs te zeggen dat de leukste dingen nooit de beste eerste indruk achterlaten. Bij mensen. Bij games als Fallout, Kingdom Hearts en SOCOM. Bij muziek. Bij wat eigenlijk niet? Wat hebben ze gemeen? Dat ze allemaal niet meteen met al hun inhoud strooien, maar rustig op gang komen.

Advertenties

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s