Het simpele bestaan in Paraguay

Na de bekende wegen te hebben gevolgd in New York en Brazilië wilde ik eens een andere route inslaan dan de route die iedereen al doet. Paraguay leek mij hiervoor de perfecte gelegenheid. Bijna alle toeristen die ik tegenkwam – en die er niet waren geweest – zeiden allemaal dat er niets te beleven was in Paraguay. Er zijn geen highlights. Het klopt. Er is niets te beleven in Paraguay en er zijn geen highlights. Toch ben ik blij dat ik Paraguay heb bezocht. Zelf had ik totaal geen beeld van het land en mijn nieuwsgierigheid won het dan toch van al die negatieve reacties van anderen.

Paraguayanen zijn een leuk volkje met een aantal vreemde gewoonten die ik zelf niet echt eerder heb ervaren. De ‘highlights’ van Paraguay zijn niet interessant genoeg, dus die kun je onderaan de blog in foto’s bekijken, zodat je er toch een beeld van kunt vormen. Waar ik het wel over ga hebben, zijn die kleine vreemde eigenaardigheden.

De eerste stad van Paraguay, Asuncion, heb ik bezocht met een Nederlander die ik in de bus naar de watervallen had ontmoet. Meteen werd hier al duidelijk dat er niet zoveel toeristen in dit land komen. De mensen weten niet zo goed wat ze ermee moeten en staren je dus maar wat aan. Bij het vertrekken naar de volgende stad vroegen wij aan een vrouw op straat of wij wel aan de weg stonden waar de bus langs zou komen. Ze had haar zoontje bij zich. Direct werden we geslagen met lolly’s en roze mini-dino’s. Eenmaal op het busstation begon de vrouw een gesprek in het Spaans waar wij weinig van begrepen en gewoon wat meelachten. De vrouw gaf ons twee kussen, vroeg naar onze Facebook en hield een fotoshoot waarin haar zoontje en de dino’s tussen ons in stond. In Concepcion werd duidelijk dat daar al helemaal bijna geen toeristen komen. Iedereen dacht dat Spaans de enige taal ter wereld was en dachten dat ik niet helemaal goed was als ik ze niet begreep. Paraguayanen spreken erg binnensmonds en slikken letters in, waardoor ze moeilijk te verstaan zijn, zeker als je net als ik maar zeer beperkte kennis van de taal hebt. Zo wordt het zelfs moeilijk om duidelijk te krijgen dat je graag de hotelkamer wil zien. Het is een lastig te bereizen land als je geen Spaans spreekt, maar dat maakt alles net wat leuker. In hetzelfde stadje kwam ik een jongen tegen die toevallig wél Engels sprak. Na een tijdje gepraat te hebben, zijn we wat gaan drinken met een vriendin van hem, heeft hij mij achterop zijn motor rondgereden en mocht ik een kijkje nemen in zijn huis.

De busreisjes in Paraguay zijn vrij grappig. Je hoort altijd hard de muziek – bijna altijd cumba, wat best wel irritant is na het altijd te horen. Er komen hele hordes aan verkopers de bus doorgerend. Er is altijd wel een verkoper die zijn spul – bijvoorbeeld een oorbel of een lolly – op de schoot van iedere passagier legt. Je ziet dan iedere passagier gewoon droog voor zich uit staren. Is het niet aangeraakt? Dan pakken de verkopers het een halte of twee later gewoon weer op (in Argentinië gebeurt het trouwens ook, dus een reden minder om naar Paraguay te gaan). Tijdens mijn busreis van Encarnacion naar Buenos Aires moesten we twee keer de bus uit om langs de douane te gaan. De paspoorten werden opgehaald door een verkoper met broodmand. Ook best wel apart, maar iedereen deed het, dus dan doe je ook gewoon mee. Kort daarna werd er weer iets gemompeld, dus ging iedereen de bus weer uit. We waren gestopt bij iets met toiletten en een restaurant. Tijdens mijn andere busreizen was dit ook zo en kocht je gewoon even snel een snack. Nu liep ik naar binnen en zat iedereen netjes aan goed geklede tafels te wachten op hun eten. Ik werd ingedeeld met een latina en haar kindje, zodat we romantisch met een kaarsje op tafel de Argentijnse keuken konden proeven. Meer dan ‘waar kom je vandaan’ in het Spaans kwam er nu even niet uit.

Bij het bezoeken van de Jezuïeten ruïnes kwam ik mijn twee Franse kamergenoten tegen. Nadat we besloten dat de ruïnes net als de rest van de highlights ‘wel oké’ waren, liepen we een dorpje in. Hier werd al snel duidelijk hoe wereldvreemd deze mensen zijn. Een jongen droeg een shirt met ‘Paris’ wat de Fransen natuurlijk leuk vonden. Toen ze hem erover complimenteerden werd direct direct duidelijk dat deze jongen niet van het bestaan van een land ‘Frankrijk’ afwist. De Fransen spraken Spaans en zo stonden we al snel te poolen in een afgelegen dorpje tegen Paraguayaanse kinderen en te volleyballen tegen de rest van het dorp. Iedereen vond het helemaal geweldig dat we er waren. Ze zeiden ook dat er nog nooit een toerist in hun dorpje was wezen kijken (een kilometer van een highlight af). Samen dronken we terere. Dit is een soort van koude thee waar het kopje tot bijna de rand is gevuld met kruiden. Je giet er dan steeds water in en geeft het door aan de volgende persoon die het dan weer uit het stalen rietje drinkt. Het grappige is dat je bijna iedereen de hele dag met zo’n waterkan ziet lopen en te lurken aan de terere. Het lijkt enorm verslavend te werken. De terere-cultuur laat denk ik zien hoe collectivistisch dit land is. En dat is ook wel eens leuk om mee te maken als je überindividualistisch gewend bent.

Er zijn nog zoveel grappige voorvallen gebeurd, maar waar het allemaal op neerkomt is dat Paraguay zeker geen must-see is én toch bijzonder is om een keertje te ervaren. De bevolking komt dan gewoon heel vriendelijk en authentiek over.

IMG_0204-0.JPG
Oorbelletjes in de bus
IMG_0223.JPG
De Itaipu dam waar heel episch gesproken werd in een verhaal vol propaganda. Dit alles om te laten vergeten wat voor gigantische watervallen hierdoor zijn drooggelegd.
IMG_0222.JPG
Mercado 4 – een hele grote permanente markt waar allemaal nepspul verkocht wordt, waar het enorm chaotisch is en waardoor het een paradijsje voor zakkenrollers is.

 

IMG_0219.JPG
Het overheidsgebouw in Asuncion. De stad was niet veel, maar had een aantal van dit soort mooie roze-gekleurde gebouwen.
IMG_0226.JPG
Terere
IMG_0220.JPG
Let niet op de vreemde pose, ik liep gewoon met selfie-stok over het strand en de GoPro had moeite met de schemering met een mooi resultaat 😀
IMG_0229.JPG
Concepcion
IMG_0224.JPG
Poolen in het dorpje

IMG_0225.JPG

IMG_0218.JPG
Instanties. En de Rabobank
IMG_0215.JPG
Mijn reisgenoot voor een kleine week.

IMG_0214.JPG

IMG_0228.JPG
Jezuïeten ruïnes boven Encarnacion.

En blijf in je stoel zitten… Hierbij dé highlight van Concepcioooonnnnn:

IMG_0227.JPG

Advertenties

5 gedachtes over “Het simpele bestaan in Paraguay

  1. Weer grappig om te lezen. En leuk dat je toch ook wel veel contact hebt met de lokale bevolking ook al is dat waarschijnlijk vooral met gebarentaal e.d. De mensen lijken me daar zo te horen erg gemoedelijk. Jeetje en nu ben je alweer op weg naar het zuidelijkste stukje van Zuid Amerika. Morgen een gletsjer beklimmen… Doe je een beetje rustig aan? Dikke kus van mij…

    Like

  2. Haha! Ik moet erg lachen om de oorbellen op je schoot en natuurlijk de roze dino’s en lolly. Ik zie het even helemaal voor me 🙂
    Dat terere drankje ziet er behoorlijk vies uit trouwens.
    Muchos plezieros in Argentina! 😉

    Like

  3. Leuk verhaal over Paraguay. Zo zie je maar weer: onontgonnen paden betreden kan ondanks een gebrek aan highlights toch tot leuke ervaringen leiden. Alleenvraag ik mij, gezien de foto ervan, of je toch niet de naam van het drankje verkeerd hebt verstaan. Volgens mij heet de drank namelijk getverderre. En nu volgens mij op naar waarschijnlijk een van de mooiste highlights: Patagonie. Heel veel plezier daar!

    Like

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s