Colombia: het hoogtepunt van Zuid-Amerika

De reis zit er alweer op en ik schrijf dit allerlaatste verhaaltje vanuit de woonkamer in het frisse Nederland. Het verhaaltje over, naar mijn eigen ervaring, het hoogtepunt van Zuid-Amerika. Niet omdat Colombia an sich de hoogtepunten van het continent heeft, maar het totaalplaatje. Colombia heeft geen Iguazu watervallen (Brazilië), Patagonië (Argentinië), Paaseiland (Chili), zoutvlakte (Bolivia), Inka Trail (Peru), Galapagos (Ecuador) of Angel Falls (Venezuela). Colombia heeft de filmische sfeer, de vriendelijkste en meest nieuwsgierige mensen, het continue natuurschoon, de recente gewelddadige geschiedenis en boven dat alles  heeft Colombia unieke pittoreske dorpjes verstopt tussen de bergen waar je u tegen zegt.

Zo begon ik in het voormalige FARC-gebied in het zuiden van Colombia. Met Ipiales als uitgangspunt voor het heiligdom van Las Lajas, een basiliek die in een kloof gebouwd werd omdat er ooit een wonder gebeurde. Indrukwekkend om te zien door de ligging. Wat direct al opviel was dat hier niet zoveel toeristen waren. Blijkbaar vliegen de meeste mensen van Quito in Ecuador naar Bogotá of Cartagena, maar ik ben erg blij dat ik dat niet gedaan heb. Zo kwam ik na Ipiales in Popayan, een witte koloniale stad. De zoveelste van de witte koloniale steden, maar qua onderhoud vond ik deze één van de mooiere. In de buurt lag het dorpje Silvia, waar alle marktlui in dezelfde traditionele kleding liepen: een zwart hoedje, een blauw poncho en een rok. Een stuk minder toeristisch dan Otavalo in Ecuador. Met San Agustin en Desierto de la Tatacoa kom je ineens in een totaal andere regio. San Agustin staat bekend om de vele beelden die er staan (en die ik te paard heb bezocht :’) ) en de cocaïnefabrieken (die sommigen ook bezoeken, waarmee ze dus een bizarre industrie steunen). Tatacoa is een interessante, maar kleine woestijn.

In het centrum van Colombia ligt de hoofdstad Bogotá. Een stad die niet zo boeiend is, met uitzondering van het uitzicht vanaf Monseratt. De stad ligt hoog en kent een koud klimaat, wat ook vooral in de avond te voelen is. Zipaquira, een uur vanaf Bogotá, is een prachtig dorpje wat vooral bekend staat om het zoutkathedraal dat in de mijnen gebouwd is. Alles in de kathedraal is gemaakt van zout en je doorloopt een gang vol met kruizen en lichteffecten die het verhaal van de kruisiging vertellen. Het hoogtepunt hier is verreweg de kerkzaal met een gigantisch kruis (illusie, want het is een uitsnede van een kruis) met veranderende kleuren. Daarna via Villa de Leyva, nog een wit koloniaal dorpje inclusief penispark, Barichara (weer een wit koloniaal dorpje waar ze gezouten mieren eten) en Cucuta naar Venezuela.

Met een pauze van Venezuela, Guyana, Suriname en een dagje Aruba maakte ik mijn rentree in Colombia. Oké, het was nog iets meer dan twee weken extra, maar genoeg om het noorden te kunnen zien, Medellin en de koffiezone. In het noorden maakte ik kennis met het ontzettend toeristische Colombia. Niet onterecht, want het is ook gewoon een schitterende regio. Met Cartagena, één van de mooiste en meest kleurrijke steden waar ik ooit ben geweest werd ik hier in het diepe gegooid. Om half 3 ’s nachts werd ik door de taxi afgezet in het oude centrum van Cartagena bij een hostel die geen plaats bleek te hebben (ik reserveer zeer zelden). Ik moest toen met al mijn eigendommen door de straten lopen op zoek naar een ander hostel. Tijdens deze wandeling liep ik langs de klokkentoren en het bijhorende plein. Wat zich hier afspeelde leek net een filmset. Het woord ‘gezellig’ gebruik ik bijna nooit, maar als er iets is waar dit betekenisloze Nederlandse woord ergens van op toepassing is, is het Cartagena by night. Geweldige muziek, allemaal salsa-dansende mensen, een ‘gezellige’ belichting en dat omringd door gele koloniale gebouwen en niets dat verraadt welk jaartal het eigenlijk is. Toen ik wat feestende toeristen zag in het nabijgelegen Getsemani wist ik dat ik wel een ander hostel kon vinden. Van de verhalen over cocaïne- en, xtc-gebruik in Noord-Colombia zag ik gelukkig niets terug (of ik heb mijzelf naïef genoeg gemaakt dat ik niet meer doorheb wanneer zoiets gebeurt). Cartagena tijdens de daguren is niet minder mooi en is fantastisch om doorheen te lopen op zoek naar nóg mooiere gebouwen, kerkjes en steegjes.

Na Cartagena wilde ik duiken in het Tayrona nationale park vanaf het vissersdorpje Taganga. De goedkoopste duikplaats waar ik zelf ben geweest en op zich ook best mooi. Goed zicht, aardig wat vis en wat koraal. Het noorden sloot ik af met een hike over de berg naar Cabo del San Juan, het mooiste strand van Tayrona. Het was inderdaad mooi, maar ook té toeristisch, waardoor ik verplicht werd om een kwartier verder te lopen naar een minder mooi strand, zonder anderen. De hike zelf ging door een prachtig stukje jungle waar je langs een aantal inheems dorpjes kwam en eindigde bij een palmbos. Je slaapt vervolgens in een hangmat bij het strand, al hadden ze dit echt vele malen toffer kunnen maken.

Mijn laatste daagjes van de reis zat ik in miljoenenstad Medellin, niet zolang geleden de gevaarlijkste stad ter wereld door de liquidaties van drugsbaas Pablo Escobar, nu een hele moderne en vrij stad. Een prachtig metrostation en kabelbanen maken deze stad enorm gemakkelijk te bezoeken en het kent dan ook vele interessante regio’s. Sommigen doen een Escobar tour waar ze daadwerkelijk het huis van de broer van Escobar bezoeken om vervolgens te praten met deze broer over hoe geweldig deze man wel niet was, maar om nou zo’n persoon te steunen gaat sterk in tegen mijn principes. Escobar werd door sommigen gezien als Robin Hood, omdat hij veel deed voor de armen (uiteraard alleen maar voor populariteit), terwijl hij naar zeggen minstens 8000 moorden heeft geregeld. Een man met eigen leger, tanks en een grote hoeveelheid aan bommen. Omdat Escobar wel het Medellin heeft gevormd van deze tijd vond ik wel dat ik zijn graf moest bezoeken en het huis waar hij is neergeschoten. Vanaf Medellin bezocht ik het kleurrijke dorpje Guatapé en mijn laatste stop Salento, waar ik een hike deed door de prachtige Cocoravallei met de reusachtige palmbomen en de koffieplantages. Al met al een prachtig einde van de reis.

IMG_3107
koffie aan het drogen in Salento
IMG_3109
koffie malen
IMG_3111
kopje Colombiaanse koffie
IMG_3113
Cocoravallei
IMG_3129
Kolibrie die vlucht inzet
IMG_3151
kolibrie
IMG_3171
cororavallei

Toen zat ik in de bus van Salento naar Bogota. Terugkijkend op misschien wel de mooiste maanden uit mijn leven. Hoewel ik in Suriname nog zoiets had van ‘als ik nu naar huis moet, dan vind ik dat niet erg’, heb ik in de bus toch een traantje gelaten. Het leven is zo anders dan normaal: je doet iedere dag totaal nieuwe indrukken op, je leert zoveel nieuwe mensen kennen en je ontwikkelt jezelf zoveel meer dan op welke andere manier dan ook. Van de nieuwe mensen heb ik natuurlijk  verreweg de beste band opgebouwd met Marthe. Twee volle maanden 24 uur per dag bij elkaar op de lip zitten is een enorme uitdaging en ik had nooit verwacht dat ik met een onbekende zoveel plezier zou kunnen hebben. En nog steeds hebben we een hele speciale band, wat mij direct al duidelijk werd toen ik bij het afscheid mijn eerste traantje van de reis heb gelaten en heel erg moest wennen toen ik zonder haar door Ecuador heb gereisd. Ben ik veranderd? Nee. Wat volwassener, sociaal wat sterker en beter beslissingen kunnen nemen, maar vooral wat ervaringen in het reizen erbij. Met een aantal prachtige bestemmingen als Paaseiland, Galapagos, Patagonië, Roraima, Braziliaanse Amazone en de Inka Trail heb ik geen geld bespaard, maar het was het meer dan waard.  Op Schiphol werd ik nog ontvangen met “Ubiy is back in the game” door mijn ouders, Sabine en Lindsey. Een goed begin. Voor degene die het niet weet: ‘ubiy(tsa)’ is mijn gamenaam 😉

De eerste treinreis in Nederland deed mij weer terugdenken aan Zuid Amerika. Meer dan zes maanden lang in een gebied waar bijna iedereen vriendelijk is, openhartig en ontzettend nieuwsgierig is. Niet alleen naar toeristen, maar ook naar elkaar. De Nederlandse trein zat weer vol met somber-kijkende mensen, geen woord tegen elkaar zeggend. Jammer, maar zelfs met dat feit zal ik Nederland niet voor een ander land willen ruilen 🙂

* De volgorde van de foto’s is een beetje verpest

DCIM105GOPRO
selfie met taganga
DCIM104GOPRO
selfie met Sanctuario Las Lajas
DCIM104GOPRO
Selfie met de Silvia-markt
IMG_1391
Verkoopsters in Silvia
IMG_1385
Vlees
IMG_1383
Verkoopster en verkoper
IMG_1373
Bijna iedere busrit is als deze
DCIM104GOPRO
Selfie in de woestijn
IMG_1401
Popayan
IMG_1415
Popayan
IMG_1422
Popayan
IMG_1430
San Agustin
IMG_1440
San Agustin
IMG_1477
‘actie’ in de woestijn
IMG_1481
vette cactus
IMG_1510
Bogotá
IMG_1520
Militairen
IMG_1542
Kerkzaal van Zipaquira’s zoutkathedraal
IMG_1561
Van boven
IMG_1582
Villa de Leyva
IMG_1589
Plein van Villa de Leyva
IMG_1645
Mieren
IMG_1650
Barichara
IMG_2818
Cartagena
IMG_2822
Beroemde klokkentoren van Cartagena
IMG_2824
Cartagena
IMG_2833
Cartagena
IMG_2978
Kapucijnaapje
IMG_2986
Eekhoorn
IMG_2907
Parque Nacional Tayrona
IMG_2890
Dorpje
IMG_2881
De bevolking van Tayrona
IMG_2994
Aapje
IMG_3002
Medellin
IMG_3004
Medellin
IMG_3015
Businessdeel van Medellin
IMG_3044
Guatape
IMG_3083
Waar Pablo Escobar vermoord is
IMG_3078
Uitzicht vanaf steen
IMG_3068
Steen
IMG_3062
Guatape
IMG_3053
Guatape
IMG_3085
Pablo’s graf
IMG_3087
Salento
IMG_3091
Salento
IMG_3102
Koffieplukker
Advertenties

5 gedachtes over “Colombia: het hoogtepunt van Zuid-Amerika

    1. Je stukken lezen zo heerlijk weg.. Ik mag aankomend jaar 3mnd naar Zuid-Amerika!! Je stukken hebben mij zeker geholpen met mijn keuzes in de landen die ik wil gaan zien.. zo lastig. Te weinig tijd 😉
      Groetjes, Chandra

      Like

  1. Mooi verslag weer jef…Wat heb je alles weer mooi beschreven. Jammer dat we nu geen verhaaltjes meer van je kunnen lezen, maar wat heerlijk dat je weer thuis bent. Dikke kus!

    Like

  2. Je laatste blog alweer. Maar tevens ook je mooiste. Al je blogs nog eens teruggelezen: wat een avontuur. De herinneringen daaraan neemt niemand je meer af. Door regelmatig je foto’s en filmpjes terug te kijken, kun je af en toe in gedachten weer terugkeren naar je geliefde Zuid-Amerika.

    Like

Reageren!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s