Help mij bij mijn onderzoek!

Dag allen,

Voor mijn studie doe ik onderzoek naar de invloed van ‘gamification’ bij het beslissingsproces van de aankoop van sportschoenen. Ik wil iedereen vragen om mij mee te helpen met het invullen van mijn enquête. Ik zou je eeuwig dankbaar zijn Meer informatie kan je vinden op de eerste pagina van de enquête die hieronder gegeven staat. Bedankt.

Link:
https://qtrial.qualtrics.com/SE/?SID=SV_1A2RSgh5V2SBHQp

Advertenties

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg

Ik geef het toe, ik voel mij niet altijd even “normaal”. Of nou ja, laat ik het beter verwoorden, ik vind veel dingen niet zo heel erg leuk waarvan mensen ervan uit gaan dat ik ze wel superleuk vind of zou moeten vinden. Maar wat is dat ‘normaal’ eigenlijk en hoe doe je normaal? Ik heb geen flauw idee. Één van de meest bekende uitspraken over en door Nederlanders is “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”. Niet voor niets staat dit fenomeen in deze lijst die toeristen graag voor zich nemen wanneer ze willen leren over de Nederlandse cultuur. Maar is de betekenis van deze uitdrukking wel terecht? Dit is geen blog post waarin ik mensen bekritiseer over hun manier van leven, maar bekijk ik een enorm logisch verhaal van een iets andere kant dan “normaal”. 😀 Ik stel hier dan ook meer vragen dan dat ik antwoord geef, dus als je het er niet mee eens bent dan hoor ik het graag!

Laten we beginnen bij Van Dale: nor·maal: volgens de regel of gewoonlijk. Volgens de regel. Duidelijk? Maar wat is die ‘regel’ dan. Bedoelen we hier geschreven regels zoals in de Bijbel of in het wetboek? De term “gewoonlijk” zou daar tegenwoordig niet meer bij passen. Het wetboek wordt voor een groot deel wel gevolgd (m.u.v. verkeersregels en verschillende vrijheidsrechten die in het geding zijn), maar neem bijvoorbeeld de Tien Geboden. Hoeveel mensen volgen deze in een tijd als deze nog? Ik zie zelfs dat vele Christenen hier zelf lak aan hebben. Is het dan nog normaal om die regels te volgen? Of is het juist normaal om aangepaste of geen Geboden te volgen? Veel onduidelijk dus. Toch gebruiken we de uitspraak vaak. Tegenstrijdig met de uitspraak zelf natuurlijk, we hebben geen flauw idee wat het betekent, maar toch gebruiken we het veel. Niet echt volgens de regels dus.

En wat als we ongeschreven regels daarbij pakken? De meesten zullen zich juist hierop richten om te bepalen wat normaal is. Dat is pas interessant! Hoe bepalen we dat een ongeschreven regel daadwerkelijk volgens de regel gaat? Moeten we een referendum houden over wat de meerderheid normaal vindt? Lijkt me wat onnodig. Nee, het is toch vele malen beter om een andere betekenis te geven in de uitspraak? Vooral omdat deze uitspraak ‘ons’ beperkt. Met name in ondernemerschap en intelligentie zie ik beperkingen. Wil je voor jezelf beginnen? Doe toch normaal man, ga gewoon werken bij een standaard bedrijf in de binnenstad van je pittoreske thuisstadje. Weet jij het beter dan ik? Wat een betweter en een sukkel! Misschien ook wel interessant om te weten is dat de uitspraak voor het eerst in 1933 gebruikt werd in het boek ‘Onbekende dader’: “De gladjanus telefoneert op z’n slaapkamer om niet gehoord te worden en nu wordt hij toevallig nog beter gehoord dan anders. Doe maar gewoon, manneke, dan doe je gek genoeg…”

Zou het niet veel makkelijker zijn als de term “normaal” de betekenis van “volgens de regel van jezelf” zou dragen? Dat is immers meetbaar, in tegenstelling tot een algemene regel. Haha, dit is hopelijk geen cliché waarin ik iedereen vertel dat ze “gewoon moeten doen wat ze willen”, “schijt moeten hebben aan anderen” of dat ze “gewoon op deze manier geboren zijn”. Nee, het gaat erom dat je  doet wat jij normaal vindt, zolang het maar geen anderen van hun vrijheid berooft. Hoeveel leuker zouden gesprekken met anderen zijn als ze voor één keer eens niet gaan over feesten, top 40 muziek, hoe erg je je zogenaamd schaamt voor je gedrag tijdens het feesten, hoe brak je was na datzelfde feest, welke ‘chicks’ je zou doen, hoe vervelend de NS is en die standaard serie die je kijkt omdat je anders niet kan meepraten met de mensen om je heen? Logisch dan ook dat iemand die zich daar niet mee kan identificeren zich al gauw vindt in, zoals Typhoon het al beschrijft als: “Noem me non- communicatief, omdat ik geen zin heb in onzingesprekken”. Oprechte humor dat over niets gaat valt daar dan weer niet onder. Stel je voor, je wilt op wereldreis. Vervolgens reis je alleen maar door Latijns-Amerika, ziet allemaal op Maya’s gebaseerde stijlen en denkt dat je alle culturen van de wereld nu kent. Zo zie ik dit verhaal ook een beetje. Je hebt een volledig uniek persoon (de wereld), maar toch ga je alleen in op een paar standaard vragen die iedere week weer hetzelfde zijn en allemaal op hetzelfde slaan (één regio). Hoe zonde is dat? En dan laat die persoon vervolgens ook nog eens niet zien wat er achter het uiterlijk schijnt door dezelfde kleding als jij te dragen, dezelfde muziek te luisteren, dezelfde series te kijken en zelfs dezelfde politiek-correcte mening heeft als jij. Althans, zoals jij het zelf laat lijken. Ik kan mij niet voorstellen dat veel mensen zich diep van binnen exact uiten zoals ze zijn. Misschien ben ik hierin te naïef. Misschien heb ik een te positief beeld van wat iemand in zich heeft, maar dan ben ik liever naïef dan dat ik moet beseffen dat personen minder interessant zijn dan ze lijken. Zeker in een individualistisch land als Nederland.

Iedereen is uniek, iedereen is daardoor gek, dus doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. En het leuke is dat het gekke juist datgene is wat iemand zo tof maakt. Wat valt er anders nog te ontdekken?

/ladygagamode-off

UBIY.nl is 1 jaar!

Vandaag is het precies een jaar geleden toen ik mijn WordPress-accountje aanmaakte met het idee van: laat ik eens kijken wat ik over games kan schrijven. Hoog tijd dus voor wat statistiekjes, waarom ik heb geschreven wat ik heb geschreven en een kort verhaal over wat er in dit jaar allemaal veranderd is. 

ubiy1

Ik had nooit eerder iets inhoudelijks geplaatst onder mijn eigen naam in plaats van veilig anoniem achter een alias. Als ‘binnenvetter’, zoals blijkbaar vele Nederlandse rappers introverte mensen noemen, denk ik overal goed over na en heb ik eigenlijk ook overal wel een mening over. Ik uit het alleen niet en het was voor mij dan ook heel erg wennen om dat onder mijn eigen naam te doen. Wanneer ik ergens niet over praat, stotter of iets politiek correct breng weet ik er te weinig over. Over het één kan ik prima met anderen praten, andere onderwerpen liggen te diep om zonder emoties over te praten. Van tevoren wist ik wel dat ik het slechts over het oppervlakkige wilde hebben en heel kleinschalig mij als persoon in de teksten wilde stoppen. Dat het online geschreven en gelezen wordt werkt natuurlijk wel, maar dan nog vond ik het zelf erg lastig om te doen. Ik had nooit eerder geschreven voor anderen en ik was onwetend over hoe gereageerd zou worden op iemand die zich ineens wél uit.

Persoonlijke verhalen

Al snel ging ik over van games naar games en persoonlijke verhalen.  Toen ik begon liep ik stage in Haarlem bij een marketingbedrijf in de game-industrie en woonde ik daar ook. Veel had ik er niet, dus dit was het perfecte moment om het eens te proberen. Al snel kreeg ik een veel meer business-gerelateerde kant van de industrie te zien en dan zie je dat je als consument eigenlijk weinig toe te voegen hebt. Én het tweede vind ik namelijk veel leuker om over te schrijven en eerlijk gezegd staan feitjes over games al zoveel op internet dat ik het onnodig vind om mij daar zelf in te mengen. Oké, écht persoonlijk is het niet geworden. Ik heb introversie verdedigdmijn liefde voor Playstation geuitmijn muzieksmaak verantwoorduitgelegd waarom ik een veertienjarige volwassene benmij verontschuldigd voor mijn gestoorde alter ego ubiytsamijn gezicht laten zien in Sports Champions en zelfs mijn reizen van dit jaar hopelijk op een leuke, verhalende en informerende manier gebracht: FukuokaTokiode beklimming van Mt. FujiKyotoDisney TokyoHiroshimaNikkoMoskou & Sint Petersburg en zelfs mijn algemene enthousiasme over Japan. Is dat nou wat mij typeert? Héél globaal misschien. Over mijn normen en waarden heb ik het nog niet eens gehad. Over mijn liefde voor dieren ook niet. Religie en politiek heb ik ook expres verzwegen. Waar ik mij aan erger of waar ik tegen ben ook niet. Waarom niet? Het is niet interessant voor anderen, maar ik voel er ook niet zoveel voor om over écht belangrijke zaken in een blog te schrijven. Daar is het naar mijn idee geen geschikt medium voor.

Alles wat ik heb geschreven is er eigenlijk als een golf uitgekomen. Meestal denk ik tijdens het hardlopen na over alles rondom het leven (dat is, samen met het niet dragen van lenzen, de reden als ik iemand niet zie) en daar komen vaak wel onderwerpen uit waar ik vervolgens dan wel of niet over schrijf. Na mijn kritische beoordeling of ik het wil delen, schrijf ik meestal in zo’n 20 minuten wat ik wil vertellen. Meer dan dat besteed ik er ook niet aan en daardoor zijn mijn bronnen wat matigjes en zitten er altijd wel slechte delen in een bericht. Mijn doel is nooit geweest om zoveel mogelijk mensen te bereiken; ik wil gewoon wat schrijven zodat ik mij er later voor kan schamen of kan vergelijken hoe ik veranderd ben (daarom heb ik Hyves ook nog).

Wat is er veranderd?

Toen ik begon was ik nog HBO-student, nu studeer ik aan Universiteit Twente. Ik woonde in Haarlem, nu gewoon weer in Steenwijk. Toen was ik nog 20, nu 21. Nooit in Rusland en Japan geweest, nu wel. Ik heb mijn eerste duikbrevet gehaald. Nee, maar even serieus. Op zich is er niet bijzonder veel veranderd. Ik ben wat betreft games veel minder gaan spelen en zal mij binnenkort niet eens meer ‘hardcore gamer’ mogen noemen. Ik speel geen online games meer, terwijl ik dat 90% van de tijd speelde. Ik ben nu op de hoogte dat mijn kennis over de game-industrie flink aan het verouderen is door het gebrek aan het volgen en dat ik eigenlijk nooit heel erg veel heb geweten over het onderwerp. Ik ben anime gaan kijken bij gebrek aan goede normale series. Mijn focus in muziek ligt nu weer zoals ‘vroeger’ meer bij hiphop in plaats van rock en metalcore door artiesten als Fresku, Childish Gambino, Tyler the Creator en Earl Sweatshirt. Maar boven dat alles was 2012 voor mij een jaar waarin ik heel erg veel heb nagedacht over het leven, ‘wat te doen na mijn studie’, ‘waar sta ik over vijf jaar’, ‘wie ben ik nou eigenlijk’, ‘moet ik die “ik” gewoon behouden of mij aanpassen om meer succes te behalen waarvan ik weet dat het dan makkelijker lukt’, ‘moet ik meer sarcastische Facebook statusupdates schrijven in de hoop keihard geliked te worden’, et cetera. Dat deed ik daarvoor ook wel, maar ik heb nu meer tijd over door weinig lesdagen. Genoeg emo-shit voor dit bericht.

Statistiekjes

  • Berichten: 65
  • Bezoekers: 9.300 (waarvan 9.000 Nederlanders/Belgen)
  • Bezoekers per bericht: 143 (max. 500, min. 16)
  • Bezoekers per dag: 25

Op zich niet heel erg verkeerd als je het mij vraagt. Al weet ik niet hoeveel mensen binnen een seconde weer weg zijn, maar dit zijn in ieder geval de views. Laat dat de helft zijn (wat belachelijk slecht zou zijn) dan ben ik op zich best tevreden met 70 mensen per bericht die de moeite namen om het te lezen. Als ik iedere dag zou bloggen zou ik daar natuurlijk om moeten huilen, maar dat doe ik niet. Toegegeven, de eerste weken haalde ik met gemak 150 bezoekers per dag, maar toen deed ik ook veel meer mijn best om hem te verspreiden. De best gelezen berichten gaan over Top 10 FPSintroversieKingdom Hearts en Pokémon. Op zich voorspelbaar. FPS is de grootste genre binnen games. Introverten willen meer weten wat er ‘mis’ met ze is. Kingdom Hearts en Pokémon hebben een bizar loyale fanbase.

Pokémon was populair, hier dan één vanuit het Pokémon Center in Tokyo!
Pokémon was populair, hier dan één vanuit het Pokémon Center in Tokyo!

Al met al ben ik best tevreden met het resultaat en zal ik mijn blog vanaf nu af en toe nog gebruiken voor persoonlijke verhalen en reisverhalen en natuurlijk over games als ik er weer een leuk verhaal bij heb verzonnen. Ik heb geen flauw idee of mensen mijn blog daadwerkelijk lezen en al helemaal niet wat mensen ervan vinden. Ik weet ook niet of al mijn lezers mij in het echt kennen of dat juist bijna niemand me kent. Af en toe krijg ik er persoonlijk wel een compliment over, maar die keren zijn op twee handen te tellen. Uiteindelijk hoop ik jullie te kunnen vermaken, overtuigen of te informeren met wat ik vertel. Dat mag ook wel eens. Op naar een veel minder actief tweede jaar!

Top Anime Series

Anime is voor de grootste nerds die op de geliefde grond van Moeder Aarde rondlopen. Vieze mannetjes die geilen op tekeningen van Japanezen waar spleetogen verwerkt zijn tot vissenoog en waar vrouwelijke rondingen, die vrouwelijke Japannertjes niet hebben, ineens tien keer ronder zijn. Zo klinkt het wel heel grappig, ja. En ik vrees dat velen het nog eens zijn met wat hierboven staat ook. Daarom deel ik jullie graag mede welke anime veilig is om te bekijken en zelfs voor de grootste anime-haters de moeite waard zijn.

Ik hoor vaak dat mensen het maar raar vinden als je anime kijkt en veel verwarren het ook met hentai. Nou moet ik zeggen dat het zo’n situatie is waar iemand de naam noemt van iets waar je niet van wil dat mensen weten dat je het kent, waar je het dan onbewust toch laat merken. Het is natuurlijk veel grappiger dat je met het bestaan van hentai bekend bent terwijl je niets met anime hebt. Oeps, BUSTED! Kort gezegd is zeggen dat hentai hetzelfde is als anime is zoiets als zeggen dat Ik Hou van Holland porno is. Een beetje vreemd dus. Even voor de duidelijkheid: de inleiding is meer toepasselijk voor hentai. Je zou er maar bij horen. Wel grappig dat één van de termen waarop mijn blog het meest is gevonden verbonden is aan hentai: tentacle rape. Waarom zou je denken? Geen idee, er is blijkbaar markt voor en dat maakt mij redelijk misselijk.

Oké, laat me dan maar beginnen aan de lijst. Pokémon hoef ik niet meer te noemen. Pokémon is een kinderserie, niet zoals de anime die ik hier benoem die niet geschikt zijn voor kinderen. Ben jij iemand die van tevoren al zegt van: ‘getekende shit is voor kinderen’ dan vrees ik dat je beter op het kruisje kunt drukken. Nu hoop ik natuurlijk dat jullie niet zo kortzichtig zijn, maar ik heb mijn lezers hoog zitten, dus dat zal wel goed zitten. Dat is hetzelfde als zeggen dat films als Love Actually voor homo’s zijn of dat Harry Potter voor jongens is. Bullshit dus. En geloof me, ik heb bij elk van deze series wel een traantje gelaten hoor!

Dit is mijn top 5

1. Bleach

2. Death Note

3. Monster

4. Another

5. Ghost Hound

Deze series heb ik volledig gezien (klik voor meer informatie):

De veertienjarige volwassene. Of andersom?

Eigenlijk ben ik ook maar een jongen van veertien. Gek, he? Als je nu denkt van “waar heeft hij het nou weer over?”, dan moet ik je helaas teleurstellen, maar opvrolijken tegelijk. Een échte kenner weet natuurlijk dat ik 21  ben, of ergens in die richting. Ik wil je in ieder geval waarschuwen voor een gek verhaal. 

Dit jaar ben ik dan ‘eindelijk’ biologisch volwassen geworden. Geen schoolkind meer, geen puber, geen adolescent, nee, volwassen. Grappig eigenlijk als ik er zo over nadenk. Als ik op mijn veertiende keek naar wat oudere jeugd of jongvolwassenen, vond ik dat altijd heel wat. Ze zagen er allemaal zo oud uit, zo zelfstandig. Nu heb ik zelf deze respectabele leeftijd gehaald en kijk ik eigenlijk nog precies zo naar mensen van mijn leeftijd. “Hoe oud ben jij eigenlijk”, zou ik dan kunnen vragen. Waarop de ander antwoordt: “23”. Zó! Dat is vaak mijn eerste gedachte, totdat ik erachter kom dat ik eigenlijk net wat minder oud ben. Zelf moet ik er om lachen. Het is natuurlijk hartstikke gek, maar daar kan ik zelf weinig aan veranderen.

Het is dan ook zeker niet dat ik écht helemaal begrijp waarom ik zo denk. Sterker nog, ik weet niet eens of anderen dit gevoel ook hebben. Ik mag toch hopen van wel. De psychologie erachter zou ik in ieder geval super interessant vinden. Komt het omdat ik na de verhuizing naar mijn huidige woning (toen ik veertien was) mijn kamer qua spullen gelijk heb gehouden? Komt het omdat ik ‘nog steeds’ thuis woon? Komt het omdat ik nog steeds hard kan lachen om de meest slechte grappen uit kinderprogramma’s als Spongebob en iCarly? Of moet ik het meer aan de kant bekijken van mijn relationele ervaring, het feit dat ik nooit heb gerookt of vrijwel nooit alcohol drink of dat ik mij kinderlijk hou met games? Of omdat ik al van jongs af aan in dezelfde vriendengroep zit? Het is denk ik een combinatie van alles wat hierboven staat en omdat ik naar mijn idee nooit echt heb ‘gepuberd’, zoals ze dat zo mooi weten te brengen. Daarmee probeer ik mijzelf niet op te hemelen, want het heeft natuurlijk ook een hoog saaiheidsgehalte. Ik voelde gewoon nooit de drang om mij niet aan de regels te houden. Dan vraag ik mij heel erg af: als je niet pubert (biologisch gezien natuurlijk wel, lol!), kan je dan ook niet naar de volgende levensfase? Ben ik daarom blijven haken op die veertienjarige leeftijd? Of slaap je al door mijn saaie verhaal of door mij?

Natuurlijk is het allemaal wat overdreven, maar het gevoel is er zeker. Ik kan prima meekomen met alle veranderingen die om me heen gebeuren. Ik heb dan denk ik ook maar het geluk dat ik enorm serieus overkom, waardoor ik niet alle moeite moet doen om dit te verzwijgen, voor zover dat nodig is. Dat betekent natuurlijk niet dat het altijd even makkelijk is. Ik praat er nu ook over, dus verzwijgen doe ik eigenlijk niet.

Laten we concluderen dat ik eigenlijk gewoon volwassen ben, maar dat ik nog altijd goed kan genieten van alles van zeven jaar geleden. Er is wat kennis bijgekomen, wat reiservaring en de durf om meer dingen te ondernemen. Maar dat zal voor de meesten wel gelden. Ik hoop in ieder geval dat je er wat mee kan! Al moet ik ook wel een beetje toegeven dat ik zelf zo iets heb van, waarom vertel ik dit eigenlijk? Aan de andere kant kan ik het later lekker zelf teruglezen. Als ik écht volwassen ben.

Zeg, waarom luister jij naar die belachelijk slechte muziek?

Ooit begon het met Smurfenhouse. Wat volgde is een fantastisch, slecht verhaal naar totaal andere genres. Waarom luister ik naar bepaalde muziek wel en naar andere niet? 

Net als de meesten van jullie luisterde ik vroeger naar Smurfenhouse, Telekids muziek en Kinderen voor Kinderen. Dat hoort bij het opgroeien als Nederlander. ‘Luisteren’ is ook hier een groot woord. Meeluisteren is beter. Ik zette namelijk nooit muziek op. Eigenlijk niet totdat ik een jaar of dertien was. Gek eigenlijk. Ik vond het allemaal vreselijk en het boeide me totaal niet. Zeker de radio niet. Tussendoor had ik nog van die gekke dagen dat ik even naar 5ive luisterde, maar ook dat ging snel over. Ik vond namelijk dat ene Scott, zoals ik mij die naam nog kan herinneren, tof haar had. Haha.

Mijn interesse voor muziek begon dan ook pas toen Niels, een vriend van mij, een link doorstuurde met ‘When the Sun Goes Down’ van Arctic Monkeys. Een enorme eer voor hem dus. Arctic Monkeys is nóg steeds één van mijn favoriete bands. Vele bands volgden hen op, maar zo tof als Arctic Monkeys werd het niet meer. Later kwam ik er pas achter dat  ik nooit muziek luisterde, omdat ik de juist stijl nog niet gevonden had. Ik zal niet zeggen dat Top 40 slecht is, dat zou hypocriet zijn, maar het is totaal niet mijn muziek. Voor mij is tekst belangrijker dan de kwaliteit van de muziek zelf (zover ik dat kan beoordelen natuurlijk). Top 40 muziek gaat over cliché’s als feesten, geld, bitches, seks, alcohol of playertoespraken. Daar kan ik mij totaal niet mee identificeren. Ik moet mij kunnen identificeren met een tekst of het moet mij inspireren, aan het denken zetten of entertainen. Met andere nummers dan top 40 kwam je tijdens die leeftijd niet in aanraking, dus dan maar niets.

Arctic Monkeys dus. Daar begon het écht. Eigenlijk durf ik wel te zeggen dat ik alle nummers van ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite Worst Nightmare’ enorm vet vind. Ik herken mezelf in enorm veel uitspraken in deze nummers, wat het enorm leuk maakt om te luisteren. En natuurlijk niet te vergeten de fantastische drummer en de willekeurige gitaren die er als echte indie doorheen jengelen. Uiteindelijk breidde ik dit uit met bands als Kaiser Chiefs, Bloc Party, The Killers, Paramore, Vampire Weekend, Wolfmother en The Beatles. Allemaal nog enigszins in het rijtje passend. Allemaal bands waar ik ook nog steeds veel naar luister.

Een volgende fase was Amerikaanse hiphop, met name Nas, Wu-tang, Kanye West. Allemaal goede artiesten, maar die ben ik nu toch alweer een hele tijd ‘zat’. Toch moeten ook deze even genoemd worden om het sprookje compleet te maken.

Alweer zes jaar luisterend naar dezelfde soort muziek, besloot ik het toch eens ergens anders te zoeken. Twee stijlen die mij erg aantrokken, waaronder één als verschrikkelijk wordt gezien. Aan de ene kant zet ik een soort van Folkmuziek en andere rustige muziek, aan de andere kant zet ik metalcore en andere ruige muziek. Beide hebben een verschillend effect op hoe ik mij kan voelen, beide zorgen voor een andere manier van mij aan het denken zetten. Dit is een soort van Beirut, Mumford & Sons en Alex Turner/The Shadow Puppets vs. een soort van Bring me the Horizon, Parkway Drive, Oceans Ate Alaska en Enter Shikari. Eigenlijk een hele grappige splitsing, omdat ze ook echt tegenstrijdig zijn.

Ik kan enorm genieten van alle instrumenten in Beirut, een unieke sfeer die ze geven. Mumford & Sons brengt interessante teksten met zich mee en kan met de afwisseling in hun muziek mij zeker naar hen laten luisteren. En aan de stem van Alex Turner was ik tijdens Arctic Monkeys  al verslaafd. Een hele fijne stem met een fantastisch gevoel voor goede teksten, voor mij dan. Deze muziek laat mij positief nadenken over alles wat ik zie en hoe de wereld in elkaar zit.

De andere kant laat mij niet zozeer positief kijken naar de wereld, maar toont mij dat wat er ook is. Ik luister meer naar deze muziek omdat het totaal anders is dan ikzelf. Niet alleen het geschreeuw en de af en toe deprimerende teksten, maar ook hoe deze mensen in het leven staan. Ik vind het fascinerend dat mensen zo negatief in het leven kunnen staan. Dát maakt het interessant. Je kan woede wel vrolijk presenteren naar je publiek, maar de boodschap komt pas over als je laat zien dat je het meent. Ik heb het hier dan ook het meest over Bring Me the Horizon. Drugsproblemen (lees: niet zoals in top 40 waar ze er trots op zijn) en zelfmoord (de zanger heeft zoiets dat je altijd depressief bent :P) worden in hun nummers enorm goed omschreven. Dat maakt hun teksten sterk en door de manier van het brengen, komt het nog sterker op mij over. Ik vind het interessant, dan maakt mij niet uit of iemand zuiver zingt of gewoon keihard schreeuwt. Begrijp me trouwens wel als ik zeg dat ik niet van grunten hou (hun eerste album) en dus ook niet van die langharige metal. Als schreeuwen nodig is om een boodschap over te brengen, waarom niet? En eerlijk gezegd word ik enorm rustig in drukte, dus ook van deze muziek. Dus als ik rust wil, moet ik harde muziek luisteren 😛

Buitenbeentjes zijn Opgezwolle en Typhoon. Beide omdat ze gewoon fantastische teksten hebben en fijne stemmen om naar te luisteren. Oh ja, tijdens bloggen heb ik ook nog wel eens Spotify playlists op van klassieke muziek. Daar word ik het meest rustig van.

Voor mij is dit zo’n voorbeeld dat laat zien dat alles wel iets leuks heeft, zolang je er maar achter komt. Laat niemand het zien, dan zal je altijd denken dat het onzin, saai of raar is. Ik luister niet naar muziek om anders te zijn, maar juist omdat die mensen anders zijn. Vergelijk het met vakantie. Ik vind het saai om naar een land te gaan dat redelijk gelijk is aan Nederland qua normen en waarden. Als het anders is, dán vind ik het fascinerend. Zelfs de meest tegenstrijdige waarden zie ik liever dan dat ik bij mijzelf moet blijven.

Misschien denk ik wel veel te veel na over mijn muziek en moet ik maar ‘gewoon naar muziek luisteren als ontspanning zonder erbij na te denken’. Of misschien moet ik na al die jaren uitstellen maar eens gitaar leren spelen of piano, of ukelele.  Maar ja, waar begin je dan? Met kinderliedjes beginnen vind ik gewoon niet zo tof, dan toch maar Rocksmith kopen? 

Introverten zijn stille, egoïstische narcisten. Of toch niet?

Game-gerelateerde onderwerpen staan al genoeg op deze blog. Daarom vond ik het tijd worden om eens wat persoonlijkere content te plaatsen. Mijn eerste stap was Japan, maar ik zou graag mijn kijk op niet-gerelateerde onderwerpen willen geven. Niet alleen omdat deze onderwerpen mij zo interesseren, maar ook omdat ik merk dat er vaak weinig aan gedacht wordt of dat het onterecht in een negatief daglicht staat. Deze keer mijn kijk op introversie en extraversie. Ik wil jullie niet overtuigen, maar wel aan het denken zetten. Introverten? Dat zijn toch die stille, egoïstische narcisten? 

Allereerst zie ik dit onderwerp als een lijn, net als het politieke systeem in Nederland. Je hebt links en rechts, niemand is puur rechts, niemand is puur links. Niemand is goed of fout. In elkaars ogen waarschijnlijk wel, maar daar ligt dus het probleem. Ik denk dan ook dat de grootste miscommunicatie tussen deze twee karakteristieken ontstaat uit het feit dat ze elkaar niet begrijpen en dus ook geen rekening met elkaar kunnen houden.

Om de verschillen te begrijpen ben ik zo braaf geweest om er een boek over te lezen. Wel gezegd moet worden is dat dit geschreven is vanuit het perspectief van een introverte psychologe. Het boek gaat erover dat je als introvert in een wereld leeft waar alles ontworpen is voor extraverte mensen. Wat ik misschien nog wel het meest interessant vond was dat de schrijfster aangeeft dat een groot deel van de introverte mensen  vanaf jongs af aan heeft geleerd om zich extravert te gedragen. Deze mensen zijn relatief veel minder gelukkig dan mensen die gewoon zichzelf blijven. Dat is vervelend. Nog vervelender is dat veel mensen naar introversie kijken zoals de derde definitie die in de samenvatting (zie onderaan blog) staat: als narcist, egoïst.  Volgens mij is dit echt exact het tegenovergestelde.

Het komt er kortweg op neer dat een introvert een persoon is die (zeker onder druk van prestaties of groepen) minder snel kan nadenken (maar veel dieper) en dat hij of zij zich oplaadt door zich even helemaal af te zonderen van het gesprek. Op een moment is het maximum aan stimuli bereikt en dat is het moment waarop een introvert ‘stil’ wordt. Een extravert persoon is zoals de term impliceert het tegenovergestelde. Mensen die juist ‘opladen’ door zich in gesprekken te mengen in grote groepen. Mensen die goed kunnen improviseren door snel na te denken, maar ook minder diep. Natuurlijk zijn dit uitersten en valt iedereen ergens tussenin, maar het is wel de lijn waar ik het over had. Voor meer informatie kan je de samenvatting onder aan de blog lezen.

Wat ben ik zelf?

Ik ben een sociale introvert. In groepen van meer dan vijf personen hoef je mij niets te vragen, ik kan toch geen antwoord geven. Één op één ben ik dan weer vaak degene die óf net zoveel praat of meer. Veel mensen denken dat je niets weet als je niets zegt, maar dat vind ik onzin. Het is ook altijd gevaarlijk om hier uitspraken over te doen, omdat ik niet weet hoe anderen over mij denken. Ik heb geen flauw idee. Ik hoor zowel beleefd, klassiek, artistiek, raar, politiek correct, betweterig, onzeker en zelfs arrogant. Een enorm verschil dus. Met name de laatste heb ik nooit begrepen, maar ik zie dat ook iets als miscommunicatie zoals ik hierboven heb beschreven. Dat ben ik namelijk het minst van alle genoemde woorden. Wat ik in ieder geval hoop is dat ik loyaal en betrouwbaar overkom. Dat zijn voor mij hele belangrijke termen in het leven. Ik ben het liefst bij anderen, begrijp me niet verkeerd, alleen niet bij grote groepen.

Mijn opleiding, waar je wordt opgeleid voor marketing of sales, is naar mijn mening enorm extravert. Daardoor heb ik wel eens zitten te denken met wat er nou eigenlijk ‘mis’ was. Juist daarom ben ik gaan zoeken en zoeken en kwam ik steeds meer over het onderwerp te weten. Ik dacht namelijk dat het  ‘aangeleerd’ was, maar dat blijkt dus helemaal niet zo te zijn. Wel weer leuk om te vermelden is de aanvulling die ik en mijn mede-afstudeerder (ik als intro en hij als extra) op elkaar hadden. De taken konden enorm goed verdeeld worden en we keken allebei zo anders naar problemen, dat we uiteindelijk met compromissen tot een prachtig resultaat kwamen. Waarom? We wisten precies wat we aan elkaar hadden en we wisten van elkaar hoe we in elkaar zaten. Openheid (en dus goede communicatie) blijkt ook hier weer essentieel te zijn.

Nu vraag ik mij eigenlijk af: ben jij introvert of extravert? Waar merk je dat aan? Heb je er ook last van op welk gebied dan ook? Of zie jij het juist als een sterkte? Ik ben vooral ook benieuwd naar meningen van niet-gamers. Tot nu toe heb ik het op wat game fora gevraagd en daar was minstens 80% introvert, wat ik ook al een interessante openbaring vond.

* Een mooi sterretje om te melden dat ik graag reacties (negatief en positief én natuurlijk antwoorden op mijn vraag) ontvang. En ook bij deze hoop ik dat jullie de persoonlijke draai kunnen waarderen 😀 Oh ja, ik weet wel dat de meesten het oneens zullen zijn met de negatieve definitie, maar  je moet toch wat om aandacht te trekken naar deze post 🙂

Klik hier voor de samenvatting.